Door 1 van de organisatoren van het Shekinah festival was me gevraagd of ik wilde deelnemen met ezels aan het festival. Dit jaar was het thema 'beweging" en ze wilden met name hooggevoelige kinderen bereiken. Via de cursusleidster van de Asinotherapie kwam ik in contact met Hedi Cooiman, die wel met 2 van haar ezels wilde komen naar het festival. Ik ben eerst gaan kennismaken met Hedi en met de ezels. Het klikte aan beide kanten, gelukkig, want Hedi moest het ook maar willen, dat een ander met haar dieren aan de slag ging. Ze bracht voor de zondag 1 grote ezel mee die Oeps heet, en een kleinere, drachtige merrie die Nieske heet. Voor alle workshops moest men tevoren inschrijven en er waren voor mijn workshop, die ik "ontmoet de ezel"noemde, 6 kinderen en 2 volwassenen ingeschreven. Uiteindelijk werden het 8 kinderen en 4 volwassenen. Het was een wonderbaarlijke "ontmoeting". Er waren emotionele taferelen bij, die bij de kijkers rondom onze werkplek tranen van ontroering brachten. Ik kan het niet allemaal beschrijven, daarvoor was het teveel, maar ik zal iets vertellen.
1 jongetje werd door zijn vader gebracht, handen in zijn zakken, capuchon op, duidelijk niet erg op zijn gemak en niet blij met de situatie. Ik vroeg hem of hij bij de ezels wilde, "nee"was zijn stellige antwoord. Dezelfde reactie op mijn vragen of hij wilde borstelen, of wandelen. Hij wilde eigenlijk niets. Ik duwde de groote ezel Oeps, (die zo heet omdat hij Oeps, toch wel erg groot is) een stuk naar achteren. De beide ezels liepen los in een afzetting. Achter hem was de veel kleinere Nieske zichtbaar. Ik ging onder de draad door en vertelde iets over Nieske en kijk, de jongen kwam achter me aan. Ik nam Nieske mee, een eindje van de mensen en de grote Oeps vandaan en ging de aandacht van de jongen naar Nieske verleggen. Beetje bij beetje lukte dat. Maar, Oeps was het er helemaal niet mee eens dat er een kind in de ring was die geen aandacht aan hem had geschonken en hij kwam zelf maar eens even kijken. Hij naderde heel rustig, voelde wel dat de jongen tijd nodig had. Toen de jongen hem achter zich voelde, liep hij snel om mij heen naar de andere kant. Ik bracht Oeps zachtjes terug naar voren en liep terug naar de jongen. De eigenaresse van Oeps gebaarde of ze Oeps bij zich moest houden, maar ik wilde hem zijn gang laten gaan. Hij kwam weer heel rustig naar de jongen en weer liep die weg voor hem. Ik bracht Oeps weer terug. Dit herhaalde zich 4 x. Bij de 4e keer zei de jongen opeens: "okxe9 dan" en hij pakte Oeps bij zijn halster. Heel rustig zijn we aan het werk gegaan met als resultaat een glimlach van oor tot oor bij de jongen, hij liep rondjes met Oeps, die hem als een schaduw volgde, hij heeft hem helemaal geborsteld, heeft over hem heen gehangen, ging aan zijn nek hangen en was dolblij! Lachend liep hij met Oeps naar zijn vader, die er de nodige foto's van heeft gemaakt. Ik hoop ze tzt nog te krijgen, maar wat een aanvoelen van Oeps! Onbeschrijfelijk wat er dan allemaal door je heen gaat, ook door de jongen. Hij is die dag nog een aantal keren geweest om heel even contact te maken met Oeps.
Bij alle kinderen ging het goed, al waren sommigen teleurgesteld dat ik ze er niet op liet zitten. Ik vertelde steeds dat de ezel zelf mocht kiezen of hij wilde dat ze op zijn rug zouden zitten. Bij Nieske wilde ik dat niet omdat ze zwanger is. Maar als de kinderen op het opstapje gingen staan en over Oeps heen hingen, ging hij meestal weg van hen, en eerlijk is eerlijk 1 keer heb ik hem daarbij geholpen omdat alle kinderen dan op hem zouden willen zitten en ik dat gewoon teveel zou vinden, 8 kinderen.
Met volwassenen werken is totaal anders. 1 vrouw meldde zich. We gingen wandelen met de ezel die zij gekozen had, Oeps. Tijdens de wandeling werd duidelijk dat ze niet de leiding nam en dus nam Oeps die over. Eerst was het haar niet zo duidelijk, na wat aanwijzingen van mij snapte ze wat ze achterwege liet en in ons gesprek bleek dat ze dit ook in haar werk achterwege laat. Ze was erg onder de indruk van wat de ezel aan haar liet zien, zo uitvergroot werd het haar o zo duidelijk. Na een heftige knuffel nam ze afscheid van Oeps, hem dankend voor zijn onbevangen, spiegelende, zijn.
Voor mij was dit ook een hele leerzame dag. Op deze manier had ik ook nog niet gewerkt, met 2 vreemde ezels, in een vreemde omgeving, vreemde mensen om je heen, veel deelnemers die allen een heel andere energie meebrachten en een andere inzet vroegen. Maar wat was het geweldig om dit te mogen doen met die 2 supere ezels van Hedi. Wat een heerlijk werk is het, werken met ezels! Ik kan het iedereen aanraden!
Joke Martens
